Adanaspor’a destek zamanıdır

Öyle bir şehir düşününki;

İsmi Hitit İmparatorluğu egemenliğindeki Kizzuvatna krallığının Adanya  adlı şehrinin isminden türemiştir.

Tarihte Batılılar tarafından daha çok Kilikya olarak bilinen Çukurova’ya bir giriş kapısı olarak hizmet eden Akdeniz’in kuzeydoğu kenarında bulunmaktadır.

Bu geniş düzlük Toros Dağları’nın güneydoğusu boyunca uzanır. tarihçesi 3.000 yıl kadar öncesine dayanmaktadır; bölgedeki arkeolojik bulgular Paleolitik Çağ’a değin uzanan insan yerleşkelerini gün yüzüne çıkarmıştır.

Arkeologların taş bir duvar ve bir şehir merkezi buldukları Tepebağ Höyüğü Neolitik Çağ’da inşa edilmiştir ve Çukurovabölgesindeki en eski şehir olarak düşünülmektedir.

İsminde bir yer Sümer destanlarından biri olan Gılgamış Destanı’nda söz edilmektedir;

İlk sanayileşen şehirlerden biri olmuştur. Seyhan Barajı’nın inşasıyla ve tarım tekniklerindeki gelişimlerle beraber 1950′li yıllarda tarımsal verimde büyük gelişmeler yaşanmıştır.

Mimarisinin altın çağı 15. yüzyılın sonları ve Ramazanoğulları’nın Adana’yı başkenti olarak seçtiği 16. yüzyıldır

Adana; pamuk, buğday, soya fasulyesi, arpa, üzüm ve narenciyenin büyük miktarlarda üretildiği Çukurova tarım bölgesinin pazarlama ve dağıtım merkezidir.

Ancak;

Son yıllarda yaşanan bazı Ekonomik olumsuzluklar bu şehri Türkiyenin 4, büyükşehri sıralamasından  İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa’dan sonraki 5. büyük şehir sıralamasına itmiştir.

Yaşanan bu olumsuzlukların başında Adana’nın vasıflı göç verip,Vasıfsız göç alışı gelmektedir.

Şimdi şehirde Adanaspor futbol takımı sayesinde bir canlanma görülmektedir.Adanasporun Adanalı Başkanı Bayram  Akgül Adanayı hak ettiği yere taşımaya tek başına ugraşlar vererek çalışmaktadır.

Ancak son oynanan Rizespor Adanaspor maçında protokol Tribününün dolu olması sevindirici bir olaydır.

Milletvekilleri Necati Çetinkaya, Necdet Ünüvar, Fatoş Gürkan Zopçuk, Seyfettin Yılmaz, Ümit Özğümüş, Faruk loğoğlu, Adana Valisi Hüseyin Avni Coş, Eski Milletvekili Hulusi Güvel, Yüreğir Belediye Başkanı Mahmut Çelikcan, Sarıçam Belediye Başkanı Ahmet Zenbilci, sivil toplum örğütleri, il başkanları, işadamları tribündeki yerlerini aldılar

İnanıyoruz ki Adana ve Adanaspor son yıllarda kaybettiği itibarını önce Futbol takımıyla kazanacak Futbolun şehrin ekonomisine azda olsa vereceği destekle Adana hakettigi bütün güzellikleride yeniden yaşamaya başlayacaktır.

Şimdi Adana’nın biraz olsun rahatlaması ve yeniden tanıtımı için Adanaspor’a destek zamanıdır.

Anneler günü nasıl doğdu

Anneler günü yaratıcısı olan Anne Jarvis Anneler Günü”nün önerdiği biçimdeki manasından kopup ticarileşmesine ve bir hediye alma yarışına dönüşmesine öfkelenmeye başlıyor biz ise bu günü en pahalı hediyeyi kapıp annemize götürmek adına yarışıyoruz.Oysa bizi doğurup büyüten, geceleri uykusuz kalan, yemeyip yediren, içmeyip içiren, Analarımızı baş tacı yaparak onları sadece birgün degil senenin 365 günü hatırlamalıyız bu vesile ile buradan bütün anaların ellerini öperek anneler gününü kutluyorum.
Hikayeye Anne Jarvis’in annesi Ann Maria Reeves Jarvis’ten başlamak lazım. 1832 ile 1905 yılları arasında yaşamış olan Ann Maria Jarvis, Virginia eyaletinde hem öğretmenlik yapan hem de işçilerin sağlığı ve iş güvenliği iyileşsin diye çalışmalar yapan bir sosyal aktivist. Amerikan iç savaşı sırasında anneleri her iki tarafın da yaralılarına bakmaları ve ihtiyaçlarını gidermeleri konusunda teşvik ve organize ediyor. Savaş bittikten sonra annelerin daha aktif ve daha sosyal olmaları konusunda bir kampanyayı yürütüyor ve günümüzün Anneler Günü anlayışının tam tersine “Anne Çalışma Günü” ilan edilsin istiyor. Çünkü dünyayı kurtaracak olan tek şeyin anneliğin şefkati olduğuna inanıyor.

Ann Maria Jarvis 1905’de ölüyor. Kızı Anne Jarvis annesinin misyonunu devam ettiriyor. Annesinin ölümünün yıldönümü olan 10 Mayıs 1907’den itibaren 7 yıl boyunca “Anneler Günü”nün resmi olarak ilan edilmesi için uğraşıyor. Siyasetçilere, valilere ve din adamlarına yüzlerce mektup yazıyor. Anneler günü derneğini kuruyor. “Anneler Günü” ve “Mayısın ikinci pazarı” cümlelerini kendi üzerine tescil ettiriyor. Zincir mağazalar sahibi bir sponsor da buluyor. Kampanyası nihayet 1914’de amacına ulaşıyor ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Wilson anneler gününü resmen ilan ediyor. Sembolü de beyaz karanfil oluyor.

Ama asıl hikaye bundan sonra başlıyor. 1920’lere gelindiğinde Anne Jarvis, “Anneler Günü”nün önerdiği biçimdeki manasından kopup ticarileşmesine ve bir hediye alma yarışına dönüşmesine öfkelenmeye başlıyor. Zira onun istediği herkesin annesine o gün bir mektup yazıp onu ne kadar sevdiğini içtenlikle anlatmasıydı. Kız kardeşiyle beraber kendi yarattığı anneler gününe karşı bir kampanya açıyor. Anneler gününün bu haliyle iptal edilmesi için gösteriler düzenliyor, ülkenin her tarafına çağrılar yolluyor. Bu günü alışveriş için fırsat olarak kullanan mağazalara davalar açmaya kalkıyor. Kendi sponsorunun mağazasında (menüde “Anneler Günü Salatası” var diye) olaylar çıkartıyor. Ve hatta başkanın eşi Eleanor Roosvelt’e bile bebek ve anne ölümlerini azaltmaya yönelik açtığı bağış kampanyasında “Anneler Gününü” kullandı diye saldırıyor. Protesto gösterilerini o kadar abartıyor ki birkaç defa “huzuru bozmaktan” tutuklanıyor. Bütün servetini harcayarak verdiği mücadele hiçbir yere varmıyor. Anneler günü tam da onun istemediği şekliyle tüm dünyaya bir alışveriş vesilesi olarak yayılıyor.

Anneler Günü’nün yaratıcısı Anne Jarvis, hiç evlenmiyor ve çocuk sahibi olmuyor. Protestoları ve hırçınlığı nedeniyle saygınlığını yitiriyor. 84 yaşında, uzun bir hastalık döneminden sonra kör ve sağır bir halde yoksulluk ve yalnızlık içinde bir akıl hastanesinde ölüyor.

Ne acayip hikaye değil mi!

Hayatın gerçekleri

Bir insan şaka yada hile yapacağı vakit sonunun neye varacağını düşünüp ona göre hareket etmelidir.İşte size dünyadan bazı örnekler ;

Jake Fen isimli Macar adam, eşini korkutmak için kendini asmış pozu verdi…Eve gelen eş kocasını o halde görünce bayıldı..Kapıyı açık gören komşu kadın içeri girince iki cesetle karşılaştığını sanıp evi soydu.Topladıkları ile çıkarken Jake kadına bir tekme attı. Cesedin canlandığını sanan kadın korkudan öldü..Jake beraat etti..
***

New York’ta 5′inci caddede bir adama araç hafifçe çarptı. Adama bir şey olmamıştı.. Şoförle konuştu ve kalkacakken olayı gören biri yanına gelerek, kalkmazsa sigortadan para alabileceğini söyleyince yeniden aracın önüne yattı. Araç sürücüsü ise adamın gittiğini düşünerek gaza bastı ve adam öldü…
***

Bayan Carson Amerika’nın New York kentinde yaşıyordu..Bir gün eğlenmek için cenaze işleri yapan bir şirketle anlaştı. Şirket eve telefon etti ve bayan Carson’un kalp krizi geçirip öldüğünü söyledi . Aile hemen koştu. Bu sırada tabutun içinde yatan bayan Carson birden doğruluverdi. Ama kızı o anda kalp krizi geçirip öldü…
***

Romollo Ribaldo işsizdi. Pisa kentinde oturan 42 yaşındaki bu İtalyan bir gün, tabanca ile intihar etmeye hazırlandı. Eşi onu engellemek için dil döktü.. Sonunda Romolo ağlamaya başladı ve intihardan vazgeçip silahını yere fırlattı. Ateş alan tabancadan çıkan mermi eşine isabet etti ve eşi öldü…

Bit pazarına nur yağsın

Eskiye rağbet olsun, Bit pazarına nur yağsın.

Galiba yaşlanmaya başlıyorum,insanlar yaşlandıkça eskiyi daha çok anar olurmuş.Bende eskiyi anmaya başladım bugünlerde.

Çocukluk yıllarım eski değil 75-80′li yıllara dayanır,O zaman mahallede komşuluk var,komşularda insanlık var insanlarda saygı sevgi var.

Şimdiki gibi liseöğrencileri öğretmeniyle kahvehanede okey oynamıyor ,,Öğretmenler Öğrencilerini evlat, Öğrenciler Öğretmenlerini Baba- Ana gibi görüyorlar. O zamanki Öğretmenler kodumu oturtuyor,sıkıysa evde şikayet et, bir sopada babadan, haylazlık yapmazsan dayak yemezdin diye.

Şimdi öylemi, Öğretmen evladım dersini neden yapmadın diyor.Sabah ana baba okulda ,sen benim evladımı arkadaşlarının yanında nasıl küçük düşürürsün diye, kavga gürültü sonra soluğu mahkemede alıyorlar, anlat derdini anlatabilirsen mahkemede hoca.

Avni amca 55 yaşında. Mahallede kimi görse git bana bakkaldan 1 paket sigara al der ,kimse gocunmaz.Koşa koşa gidilir koşa koşa gelinir.G eç kalmak yok, yoksa sopa yersin, kimden? Komşu avni amcadan.

Şimdi öylemi Baba evladına fiske vuramaz, vurdumu hop karakola.

Öğleden sonra oldumu mahallede mis gibi yemek kokuları her evden çeşit çeşit yayılır.Satı yengenin kapısından geçerken dolma,Gürcü abladan taze fasulye kokar,Hediye nene patates kızartır ,eltisi Fadime abla patlıcan tava yapmış kokuyor, piştikten sonra herkes çocuğunun eline birer tabak doldurur evlere gönderir, senin evinde pişen taze fasulyenin yanına dolma gelir dolma pişen satı yengeye patates kızartma gider 1 çeşit yemek pişirenin evinde akşam sofraya 3 çeşit yemek konurdu.

Şimdi öylemi Komşunu tanımıyorsun ki sen yemek veresin o sana yemek göndersin.

Otobüse bindin sıkımı senden bir yaş büyüğe yer vermemek ,Kulağının dibine şaplağı yedinmi eşekten düşmüşe dönersin bir büyüğün ayaktayken sen oturursun hı, al sana, Otobüstekiler’den medet umarsın ama hepsi sana  öyle bir gözle bakar ki oh olsun der gibi. Eve geldin anlat Baba’ya  ben bugün dayak yedim.Sebep ? Bundan dolayı bir zılğıtta Babadan.

Şimdi öylemi ya? Sanki Ana Babalar evlatlarına tembih ediyorlar, sakın otobüste kimseye yer verme diye.Hele başına ihtiyar biri gelirse  camdan dışarı bak, yok yok iyisimi uyur numarası yap.

Benim gibi düşünenler varmı acaba ?Eskiye rağbet olsun, Bit pazarına nur yağsın diye.

HER NEFİS ÖLÜMÜ TADACAKTIR

Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu. Gel seni camiye götüreyim, dedim.

Bugün Cuma biliyorsun.

Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun,dedi.

Biliyorum ama,sebebini gerçekten merak ediyorum.Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsü bozulup, dizleri çıkar diye endişe ediyorum.Gayri ihtiyari gülmeye başladım.Herhalde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun için cami terk edilir mi?Ciddi söylüyorum, dedi.

Giyimime ve özellikle yeşile düşkün olduğumu bilirsin.Gerçekten öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı. Peki, dedim. Hayatında hiç camiye gitmedin mi?Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim,dedi. Hem o yaşlarda dizlerim aşınacak diye herhalde endişe etmiyordum. Fakat artık camiye gidebileceğimi zannetmiyorum.

Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık. Onunla konuşmamızdan 2 ay sonra,kendisinin camide olduğunu söylediler.Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı. Yavaşça yanına yaklaştım ve kısık bir sesle: Hani, dedim.Camiye gelmeyecektin?Hiç sesini çıkarmadı.

Çünkü musalla taşının üzerinde, yeşil örtülü bir tabut içinde yatıyordu.

HER NEFİS ÖLÜMÜ TADACAKTIR

Cumanız Mübarek olsun

Şimdi tam zamanı

Meyveli, meyvesiz ağaçların ve ormanların insanlara olan faydaları sayılamayacak kadar çoktur. İnsanlığa böyle bir hizmet etmenin dinimizdeki önemi büyüktür. Bu hususta bildirilen hadis-i şeriflerden bazıları şöyle:

(Dikilen ağaçtan alınacak meyve sayısı kadar dikene sevap verilir.) [İ.Ahmed]

(Bir kimse, bir ağaç diker, ağaç meyve verene kadar onu koruyup bakarsa, bu ağaçtan dökülen her meyve, Allah indinde, o kimse için, bir sadaka olur.) [İ.Ahmed]

(Bir ağaçtan, insanlar, hayvanlar veya kuşlar istifade ederse, o ağacı diken için bir sadaka olur.) [İ.Şarani]

(Bir ağaçtan yenilen veya çalınan şeyler, o ağacı diken için sadaka olur.) [Müslim]

(Şu yedi şeyi yapan, öldükten sonra da devamlı sevap kazanır:

1- [Dine uygun] ilmi bir eser yazan,

2- Bir çeşme yapan,

3- Bir su kuyusu açan,

4- Bir hurma ağacı diken,

5- Bir mescid bina eden,

6- Bir Mushaf yazan,

7- Öldükten sonra kendisine dua edecek salih bir evlat yetiştiren.) [Beyheki]

Dikilen bir ağacın gölgesinden de istifade edilse, ağacı diken için sevap vardır. O ağaçtan ne kadar istifade edilirse, sevabı da o kadar çok olur. (El-Envar)

Ben bu hafta sonu bu yazılan sevaplara nail olabilmek için yaşadığım Sitenin ortasına 3 adet ağaç diktim.Siteninin yöneticisi olan zat benim diktiğim ağaçları söküp kenara atmış.Siteye yönetici  olduğu günden bugüne dek bahçeyi güzelleştirmek adına hiçbirşey yap(a)mayan bu insanın  bahçeye  zarar vererek ağaçları neden söktüğüne doğrusu anlam veremedim.Galiba  bu zat yukarıda yazılan sevaplardan bihaber. O kişiyi bu sevaplardan haberdar etmek için bu yazıyı yazmaya çalıştım.Ha gayret başkan sen 3 adet baş kestin,(YAŞ KESEN BAŞ KESER) bunun günahını affettirmek için yolları aşındırmaya devam.

NİYE ZAHMET BUYURDUNUZ YA RASÛLULLAH

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

Yıl 1915
18′indeyiz Martın.
Kendine gel biraz!
Pek tekin değildi Çanakkale’nin suyu,
Geçilmez bu boğaz…
Bizi
Ne topun yıldırır,
Ne kurşunun.
Çünkü artık
Başladı cengimiz.
Er meydanında bulunmaz dengimiz…
Sen misin Mustafa Kemal’im ileri diyen?
İşte fırladık siperden.
Sırtına yüklenmiş kahraman
Seyit 276 kiloluk mermiyi,
Koşuyor bataryasına ateşler içinden.
Bu mermi denizlere gömecek Elizabet’i Buvet’i…
Yanıyor bugün Anafartalar yanıyor,
Denizler yanıyor,
Dağlar yanıyor.
Zafer bizimdir artık
Düşman zırhlıları batıyor…
Türk’üm,
Muzaffer olarak doğmuşuz bir kere.
Bir karış toprak uğruna Kimimiz şehit oluruz.
Kimimiz gazi.
Hiç değişmez bu yazı.
Dünyada her yer geçilir belki
Lâkin geçilmez Çanakkale
LÂKİN GEÇİLMEZ ÇANAKKALE..!

* *** *** *** *
Bayrak için,Vatan için,Toprak için.
Bizler için,Gelecek Nesiller için savaştılar.
Canlarını,Gözlerini kırpmadan verdiler.
Şanlı ecdadımızla gurur duyuyoruz,
Saygı ve rahmetle anıyoruz.

Analar ağlamaya devam ediyor

Analar ağlamaya devam ediyor.En son Afganistan’ın başkenti Kabil’de meydana gelen ve 12 Türk askerinin şehit olduğu helikopter kazasında hayatını kaybeden askerlerin baba ocağına ateş düştü.

Oysa nede güzel başlamıştı Yurt dışı görev heyecanı,kimisine Tabur  komutanı tebliğ etti,kimisine Bölük komutanı yurtdışına gideceksin diye haber verdi. Aileleri onları gurur ve heyecanlı bir şekilde ağlayarak uğurlamıştı şimdi ise hüzün ve keder içinde yine gözyaşı ile ile karşılayacaklar;

Binbaşı Serkan Doğan’ı,… Binbaşı Mithat Çolak’ı,… Binbaşı Şükrü Bağdatlı’yı,… Binbaşı
İsmail Cem Yakınlar’ı,… Yüzbaşı Adil Erdoğan’ı,… Yüzbaşı İlker Aydın’ı,… Üsteğmen Murat
Yıldız’ı,… Üsteğmen Tahsin Barutçu’yu,… Üsteğmen Okan Melikoğlu’nu,… Başçavuş Salih Helvacı’yı, …
Kıdemli Üstçavuş Mehmet Akbaş’ı… ve Uzman Çavuş Önay Vurucu’yu …

Bu 12 Vatan evladı bir helikopterin içinde omuz omuza vatan topraklarından binlerce kilometre uzağında Şehit oldular ilk açıklamalar helikopterin kaza sonucu düştüğünü işaret ediyor .Allah mekanlarını cennet eylesin.

Hiç düşündünüzmü acaba? Gökyüzünde salınan bir uçurtmaları olmuş muydu?Bir uçurtmaya bindiler ve bir daha geri gelmediler. Gece yattıklarında neyin hayali ile uyumuşlardı? Hayal kurmak için hiç fırsatları olmuş muydu acaba? Vatan’a dönünce ne yapacaklardı ,Bugünkü rahatlığımızı borçlu olduğumuz onlar.Ve birgün hepsinin üstüne görev düştü: “VATAN İÇİN ÖLMEK…” Tereddüt etmeden gittiler.Ve Kabil’den Al Bayrağa sarılı tabutlarla geri dönüyorlar…… ve.Analar ağlamaya devam ediyor

TÜRK MİLLETİ’NİN tırnağına kurban olsunlar

Yıllarca bizim laikliğimizi tartıştı tüm avrupa devletleri, yıllarca yargıladılar bizi, o yapmacık ve saydam ”AVRUPA BİRLİĞİNE” bizi almamak için en önemli bahaneleriydi. peki hiç dikkat ettiniz mi, onlar ne kadar ayırabiliyorlar din ve devlet işlerini? mesela, hala tüm evlilikleri kilisede yapılıyor ve evliliklerin resmiyet kazanması için kilise’de yapılması gerekiyor…biz o kadar ileriyiz ki onlardan…ayrıca her filmde bir hristiyanlık objesi var; ya kilise, ya haç ya da bir mezarlık…onlar ”TÜRK MİLLETİ’NİN” tırnağına kurban olsunlar..